Yvonne

Yvonne wyrosła z germańskiego słowa oznaczającego cis, ciemne i długowieczne drzewo. Męski odpowiednik to Yves, a Yvonne jest jego francuską, żeńską wersją. Francuzi wzięli stary, północny rdzeń i zrobili z niego imię całkiem swoje, choć znaczenie wciąż wskazuje na drzewo.

Cis rośnie powoli. Potrafi żyć setki lat, dlatego sadzono go przy starych kościołach. Kiedy imię znaczy cis, wiąże człowieka z tym twardym, ciemnym drewnem.

We francuskiej literaturze Yvonne to Yvonne de Galais, ukochana z powieści „Mój przyjaciel Meaulnes" Alaina-Fourniera z 1913 roku. W Polsce imię nigdy nie było częste, ale kiedy się pojawia, wciąż brzmi z francuska. Na liście obecności nauczyciel czyta je z lekkim wahaniem. A za nim stoi cis, drzewo, od którego wszystko się zaczęło.