Afrodyta

Afrodyta przyszła do nas prosto z greki. To imię bogini miłości, Afrodyty z Olimpu. Starożytni łączyli je ze słowem aphros, czyli morska piana, i tak narodziło się znaczenie: „zrodzona z piany morskiej". Rzymianie mieli dla niej Wenus, ale polska Afrodyta trzyma się greckiego pierwowzoru.

U Hezjoda bogini bierze się wprost z fal i wychodzi na brzeg już dorosła. Piękny obraz. Ale takie imię bywa ciężkie dla małej dziewczynki, bo wszyscy najpierw myślą o bogini, a dopiero potem o dziecku. Dlatego w Polsce nosi je naprawdę mało osób. Za to brzmi mocno i od razu wpada w ucho.

W dzienniku szkolnym Afrodyta stoi zwykle sama, bez drugiej takiej w klasie. Pisownia trzyma się blisko greki, tylko f zastępuje dawne ph. I tyle zmian. Pod całym mitem zostaje coś zupełnie prostego: dziewczynka zrodzona z morskiej piany.