Waleriia

Waleriia zaczyna się od łacińskiego czasownika valere. Znaczył on tyle co być silnym i zdrowym, a Rzymianie nosili od niego ród Valeriusów. Polskie ucho zna to imię głównie jako Waleria. Waleriia to zapis bliższy ukraińskiemu Валерія. Od tego samego rdzenia idzie też imię Walerian.

Podwójne i nie jest błędem. Tak przenosi się ukraińskie brzmienie do polskiego alfabetu. Imię przyszło z rodzinami zza wschodniej granicy i dopisało się do szkolnych dzienników obok Walerii. Dla dziecka w polskiej klasie niewiele to zmienia. Nauczyciel sprawdza obecność i czyta je bez potknięcia, a urzędnik wpisuje oba zapisy do formularza.

Męska para to Walery. W domu dziewczynka słyszy raczej Wala, krótkie i swojskie. Świętą patronką jest Waleria, wczesna męczennica, i od niej imię weszło do kalendarza. Znaczenie „silna, zdrowa" pochodzi wprost z łacińskiego valere.