Isabelle

Izabela przyszła do nas okrężną drogą. Zaczęło się od Elżbiety, a właściwie od jej łacińskiej postaci Elisabeth. Mówiący po francusku i hiszpańsku skracali to imię, gubili pierwszą sylabę, aż w końcu powstała Isabelle. Do polszczyzny weszła jako Izabela, przez „z" zamiast francuskiego „s".

Sama nazwa mówi coś mocnego. Po hebrajsku znaczy „bóg jest moją przysięgą". To obietnica, nie ozdoba, choć dziś mało kto o tym myśli, wołając dziecko po imieniu.

Bo w domu rzadko pada pełna Izabela. Zwykle słychać Iza, czasem Bela. Na imieninowej kartce widnieje długa forma, ale w szkolnym dzienniku nauczycielka i tak zawoła Iza.

Imię nosiły królowe, choćby Izabela Kastylijska, ta od Kolumba. We Francji i Anglii została Isabelle albo Isabel. A u nas została Izabela, z krótkim Iza na co dzień.