Beatrycze

Beatrycze ma łacińskie korzenie. Najstarsza postać tego imienia to Viatrix, żeńska forma słowa Viator, czyli podróżnik, ktoś w drodze. Później pisownia przesunęła się w stronę słowa beatus, po łacinie „szczęśliwy" albo „błogosławiony". I tak podróżniczka stała się tą, która przynosi szczęście.

Po polsku imię czytamy właśnie tak: przynosząca szczęście, ta od dobrego losu. To znaczenie wyrosło z beatus, a nie z pierwotnego podróżnika. Warstwa z drogą była pierwsza. Ale obie zostały, bo podróż i szczęście dzielą jedno imię.

Wariant béatrice ruszył w świat i zrobił karierę. Dante dał to imię kobiecie, która prowadzi go przez raj w „Boskiej komedii". Polska została przy swojej pisowni, Beatrycze, bliższej łacinie. W szkolnym dzienniku brzmi twardo i po swojemu. Beatrycze, Beatka, a gdzieś w tle łacińska Viatrix.