Louisa

Luiza to polska postać imienia Louisa. Łacina zrobiła kiedyś z męskiego Ludwika żeńską formę i tak powstała Ludovica, a z niej Louisa. Ale prawdziwe znaczenie siedzi głębiej, w starym germańskim imieniu, od którego wszystko się zaczęło. Znaczy „sławna wojowniczka", od słów o głośnej sławie i o walce. Brzmi łagodnie, a mówi o bitwie.

Do Polski imię przyszło z zachodu i przyjęło się jako Luiza. Tak zapisuje je nauczycielka w dzienniku i tak stoi w papierach na urzędzie. Dwie sylaby, łatwo odczytać przy sprawdzaniu listy. Nikt się nie potyka.

Angielski świat zna je dobrze dzięki pisarce Louisie May Alcott, autorce „Małych kobietek". U nas bliższa uchu jest sama Luiza, spokrewniona z Ludwiką.

Rodzice sięgają po nie dziś rzadziej niż po Julię czy Zofię. Ale ono trzyma się mocno, bo za miękkim brzmieniem stoi twarde znaczenie: sławna wojowniczka.