İrem

İrem przyszło z hebrajskiego, a rozkwitło po turecku. Znaczy „rajski ogród". W surze Al-Fadżr (Koran 89:6–8) pada nazwa Iram, miasto o wyniosłych kolumnach, po turecku wspominane jako İrem bağları, czyli ogrody Iram. Sura kończy się zaproszeniem sprawiedliwych do raju. Dlatego imię od początku prowadzi do ogrodu.

To imię nie ma zdrobnień. Nie ma też męskiego odpowiednika ani żadnego wariantu. Stoi samo, jedno słowo, z kropką nad dużym İ, bo tak zapisuje się je po turecku.

W Turcji İrem noszą dziewczynki urodzone w ostatnich dekadach, więc imię wciąż żyje. To częste imię nad Bosforem. Hebrajski dał mu początek, a Koran dał mu ogród. I to ogród zgubiony, bo legenda o Iram mówi o mieście, które zniknęło. Sens trzyma się mocno: rajski ogród.