Luiza

Luiza to żeńska wersja imienia Ludwik. Oba wyrastają z tego samego germańskiego rdzenia. Kryły się w nim dwa słowa: „hlūt", czyli sławny albo głośny, i „wīg", czyli walka, wojna. Zlepek dał znaczenie proste jak cios: sławna wojowniczka.

Imię wędrowało po Europie i po drodze zmieniało brzmienie. Wariant Luisa poszedł na południe, bardziej miękki i dworski, a Luiza została przy twardym polskim z. Francuzi mieli swoje Louise, blisko królewskiego Louisa, ale u nas zadomowiła się właśnie ta pisownia. Brzmi swojsko w szkolnym dzienniku i na kartce z życzeniami.

Wojowniczka nie musi krzyczeć. Dziewczynka na swoje imieniny podpisze się krótko, a dawna walka siedzi cicho w środku imienia. Sens bitwy trzymają rdzenie „hlūt" i „wīg", nie sama Luiza.