Antonella

Antonella wyrasta z rzymskiego rodowego imienia Antonius. Włosi zrobili z niego Antonio, potem zdrobnili na Antonello, a w wersji żeńskiej na Antonella. Korzeń jest łaciński, ale co Antonius znaczył dla samych Rzymian, nikt dziś nie wie. Językoznawcy podejrzewają nawet ślad etruski, starszy od łaciny.

Polskie tłumaczenie mówi „bezcenna, wspaniała". To ładne, tylko w samym Antonius nie ma słowa o takim sensie. Znaczenie dokleiło się później, z miłości i z domowego zwyczaju, bo rodzina nadaje imieniu treść, kiedy powtórzy je tysiąc razy. Sens jest więc prawdziwy. Tyle że nadany, a nie znaleziony.

Imię trzyma się świętego Antoniego, a jego wspomnienie wypada 13 czerwca. Wtedy polska Antonella może obchodzić imieniny. W dzienniku klasowym siada zwykle obok Antoniny, obie z tego samego rzymskiego pnia.

Po polsku Antonella nie dorobiła się własnego zdrobnienia. Przychodzi już mała, już Antonella.