Anabel

Anabel brzmi z hiszpańska, ale korzeń ma hebrajski. W środku imienia siedzi Anna, a Anna wzięła się z hebrajskiego Channa i znaczy tyle co łaska. To najstarsza warstwa tego imienia.

Druga połowa, bel, przyszła z języków romańskich i mówi o pięknie. Dlatego całość tłumaczymy jako łaska i piękno. Po hiszpańsku wszystko to brzmi miękko i śpiewnie.

W Hiszpanii imię przyjęło się w krótszej pisowni, przez jedno n. Tam Anabel czuje się jak u siebie.

Nad Wisłą wciąż zaskakuje. Dziewczynka o takim imieniu w szkolnej sali siedzi obok Ań i Hań, a mało kto wie, że to jedna rodzina. Polskie ucho łapie w nim Annę, resztę zostawia obcą. Piękno doklejono później, a pod spodem siedzi hebrajska łaska, dawna Channa.