Żaklin

Żaklin brzmi z francuska, bo tak właśnie przyszło do nas to imię. Zapisujemy je przez „ż", choć korzeń wcale nie polski. Za nim stoi francuskie Jacqueline, żeńska wersja imienia Jacques. A jeszcze dalej łacińskie Jacobus i hebrajskie Jaakow, czyli nasz Jakub.

Znaczenie „niech bóg strzeże" to dopisek późniejszy. Hebrajski źródłosłów mówi co innego: „ten, kto chwyta za piętę", stąd tłumaczenie „supplanter". W Księdze Rodzaju Jakub rodzi się, trzymając piętę brata Ezawa. Później podstępem zabierze mu błogosławieństwo. Reszta to życzenie dołożone do ładnego brzmienia.

Obok Żaklin chodzi wariant Żaklina, bardziej swojski dla polskiego ucha. Na liście w klasie jedna dziewczynka podpisze się Żaklin, druga Żaklina. Ale piętę Jakuba dźwigają obie. Krótko: hebrajskie imię w polskiej pisowni, ze znaczeniem „ten, kto chwyta za piętę".