Xiaofen

Xiaofen przychodzi do nas z chińszczyzny. Po mandaryńsku zapisuje się je zwykle znakami 晓芬. Pierwszy znak, xiǎo, to świt, ta chwila gdy niebo blednie przed wschodem. Drugi, fēn, znaczy zapach, woń kwiatów. Razem dają dokładnie to, co zapisano tutaj: świt i zapach.

Imię nie ma polskiego odpowiednika. Nie skróci się go do zdrobnienia, nie dorobi wariantu. Zostaje przy dwóch sylabach, xiao-fen, i tyle. Polska nauczycielka odczyta je z dziennika tak, jak stoi.

W Chinach nosiły je głównie kobiety, zwłaszcza te urodzone w połowie dwudziestego wieku. Znak fēn wracał wtedy w wielu kobiecych imionach, dlatego niejedna Xiaofen dzieliła drugą sylabę z sąsiadką. Ale poranek należy do niej. Xiǎo to światło tuż przed słońcem, a obok niego woń wczesnych kwiatów.