Vepa

Vepa to imię krótkie, a jego pochodzenie nie mieści się w zwykłych polskich szufladkach. Nie wyrasta z kalendarza świętych ani ze słowiańskiego korzenia, który badacze umieją wskazać palcem. W rubryce z pochodzeniem stoi po prostu: inne. Zostaje za to znaczenie, jasne i mocne. Po polsku to wierność, oddanie.

Wymawia się je od razu. Cztery litery, dwie sylaby, nic nie zdradzi dziecka przy podpisie na formularzu w urzędzie. W dzienniku szkolnym Vepa przechodzi bez potknięcia. Dobrze leży w ustach i dobrze wygląda na papierze.

Sens wierności doczepił się do imienia później i tak już został. To nie dosłowny źródłosłów, ale odczytanie, które trzyma się mocno. Vepa nie ma zdrobnienia ani męskiego odpowiednika. Nie ma też wariantów, które by je zmiękczały. Zostaje jedno słowo i jedna myśl: oddanie.