Sharon

Sharon to imię z hebrajskiego. Tak nazywała się żyzna, płaska równina nad morzem w dawnym Izraelu, pas ziemi między Jafą a górą Karmel. To nie legenda ani zmyślona etymologia, tylko konkretne miejsce na mapie. Samo słowo znaczy właśnie tyle: równina, otwarta i płaska.

W Pieśni nad Pieśniami pojawia się „róża Saronu", kwiat z tamtych stron. Stąd imię trafiło do angielskiego i przyjęło się mocno w krajach anglojęzycznych, zwłaszcza po drugiej wojnie światowej. Nosiły je dziewczynki w Anglii i w Stanach, a także w rodzinach żydowskich.

Po polsku Sharon brzmi obco. Nie ma zdrobnień, nie ma swojego dnia w kalendarzu imienin. Jeśli trafi na listę w klasie, nauczyciel raczej się na nim potknie. Ale za tym obcym brzmieniem kryje się zwykła, spokojna równina.