Varvara

„Varvara" ma greckie korzenie. Słowo barbaros opisywało kogoś, kto nie mówił po grecku, a jego mowa brzmiała dla Greków jak powtarzane bar-bar. Stąd wzięło się znaczenie proste i trochę surowe: obca, cudzoziemka. Ktoś z zewnątrz.

Z czasem piętno obcości złagodniało. Święta Barbara, męczennica czczona na chrześcijańskim Wschodzie, dała imieniu dom, a w prawosławiu zaczęto je wymawiać jako Varvara. Rosjanie i Ukraińcy zatrzymali tę formę, została u nich popularna i zwyczajna. Wspomnienie świętej wypada czwartego grudnia, więc tam wtedy świętują imieniny Varvary.

W Polsce to imię brzmi z daleka. Na szkolnej liście obecności od razu daje znać, skąd przyszło. I dobrze pasuje do swojego sensu, bo samo słowo znaczyło kiedyś kogoś obcego.

Znaczenie zostało. Dziewczynka o imieniu Varvara nosi greckie słowo na obcą, cudzoziemkę.