Renat

Renat wyrósł z łaciny. Stoi za nim renatus, imiesłów od renasci, czyli narodzić się na nowo. Pierwsi chrześcijanie brali to imię przy chrzcie, bo chrzest znaczył dla nich drugie narodziny. Znaczenie zostało proste: odrodzony, urodzony powtórnie. To nie legenda dopisana później, tylko sam trzon słowa.

Imię przyjęło się mocno w świecie rosyjskim i tam Renat brzmi swojsko do dziś. Obok chłopięcego Renata idzie żeńska Renata, zbudowana z tego samego rdzenia. Ta końcowa litera decyduje: bez niej mamy chłopca, z nią dziewczynę. Ten sam rdzeń słychać w słowie renesans, odrodzenie. Sens obie formy dzielą po równo.

Wyobraź sobie listę obecności w klasie. Nauczyciel czyta, pada Renat, chłopiec podnosi rękę. Nie musi wiedzieć, skąd wzięło się jego imię. Łacina zrobiła swoje wcześniej, a jemu zostaje krótkie słowo: odrodzony.