Martina

Martina wyrasta z łaciny, z imienia Martinus. A Martinus wziął się od Marsa, rzymskiego boga wojny. Znaczenie brzmi więc jasno: należąca do marsa. Jak na tak łagodnie brzmiące imię to zaskakująco wojowniczy rodowód, ale tak właśnie wygląda źródło.

W Polsce dużo częściej spotkasz pisownię Martyna. To ona spopularyzowała się u nas w ostatnich dekadach i dobrze trzyma się w klasowych dziennikach. Martina zdarza się rzadziej, zwykle tam, gdzie w rodzinie są włoskie albo hiszpańskie korzenie. W obu tych krajach imię wciąż stoi wysoko na listach. Brzmi miękko, śpiewnie.

Męski odpowiednik to Marcin. Każdy kojarzy go ze świętym Marcinem z Tours i jego rozciętym płaszczem. Imieniny wypadają 30 stycznia, na pamiątkę świętej Martyny, rzymskiej męczennicy. Tego dnia życzenia i kwiaty dostają zarówno Martyny, jak i Martiny.