Lucjusz

Lucjusz wyrasta z łacińskiego Lucius, a to imię Rzymianie nosili od najdawniejszych czasów. U jego podstaw stoi lux, czyli światło. Rzymianie wiązali je z porą narodzin i mówili, że pasuje dziecku przychodzącemu na świat o świcie, prima luce, o pierwszym brzasku.

Do polszczyzny weszło jako Lucjusz i osiadło w rejestrze urzędowym. Rzadko usłyszysz je na podwórku. Częściej mignie w papierach, przy podpisie, w akcie. Brzmi poważnie i trochę z dystansem, jakby pamiętało swój rzymski rodowód.

Bliżej nas żyje jego żeńska odpowiedniczka. Lucja dzieli z Lucjuszem ten sam rdzeń i to samo światło, ale spotkasz ją o wiele częściej. To ona rozsławiła ten korzeń w Polsce, choćby przez świętą Łucję i jej grudniowe imieniny. Lucjusz trzyma się przy niej, starszy i bardziej surowy.

I tyle. Lux u źródła, światło w znaczeniu, Lucja tuż obok.