Kristine

Kristine wyrosło z greckiego słowa christos, czyli namaszczony. Stąd wzięła się cała rodzina imion chrześcijańskich w Europie, a znaczenie zostało proste: należący do Chrystusa. To nie jest imię o mglistym sensie. Ono mówi wprost, do kogo należy dziewczynka.

W Polsce ten sam rdzeń przyjął się jako Krystyna. To ona brzmi u nas najbardziej swojsko, a Kristine zachowuje pisownię z północy, ze Skandynawii, gdzie imię trzyma się mocno od stuleci. Dlatego dziecko o tym imieniu nosi znak dwóch tradycji naraz. Grecki rdzeń, skandynawska pisownia, polskie zdrobnienie.

Na co dzień i tak zostaje Krysia. Tak woła ją nauczycielka przy sprawdzaniu listy, tak podpisze zeszyt do polskiego. Formularz w urzędzie zmieści pełne Kristine albo Krystyna, ale na przerwie liczy się tylko Krysia.