Itamar

Itamar przyszedł z hebrajskiego i sięga do najstarszych ksiąg żydowskich. W Księdze Wyjścia to imię nosi najmłodszy syn Aarona, a jego potomkowie pełnili służbę kapłańską. Znaczyło więc coś w świątyni, zanim ktokolwiek nadał je dziecku.

Po polsku tłumaczy się je jako „wyspa palm". Hebrajskie i to brzeg albo wyspa, a tamar to palma daktylowa. Ta druga część łączy Itamara z Tamar, kobiecym imieniem z tych samych opowieści. Bo w środku siedzi drzewo z pustyni.

W Polsce imię brzmi obco. Nauczyciel czyta listę obecności i zatrzymuje się raz, bo nie wie, gdzie postawić akcent. Nie dorobiło się swojskiego zdrobnienia, nie ma żadnego Itamarka ani Itka na szkolnym boisku.

Zostaje samo słowo i to, co znaczy. Tamar, daktylowiec, palma rosnąca nad brzegiem.