Flawiusz

Flawiusz wywodzi się z łaciny. Rzymianie nosili nazwisko rodowe Flavius, a powstało ono od słowa flavus, czyli „złocisty", „żółty". Tak mówiło się o kimś o jasnych, złotawych włosach, w kolorze dojrzałego zboża.

Ród Flawiuszów dał Rzymowi cesarzy. Wespazjan sięgnął po władzę w 69 roku, a jego imię przetrwało długo po upadku cesarstwa. Pod tym samym mianem Józef Flawiusz, historyk sprzed wieków, spisał dzieje wojny żydowskiej. Znaczenie zostało to samo, bo flavus zawsze wskazywał na kolor złota.

Dziś Flawiusz brzmi rzadko i mocno. Na liście w klasie wyróżni się od razu. Urzędnik wpisze je do aktu w pełnej formie, bez zdrobnień. Żeńska odmiana to Flawia. Oba imiona prowadzą do jednego łacińskiego słowa i do włosów w kolorze złota.