Emily

Emily wywodzi się z łaciny, z rzymskiego nazwiska rodowego Aemilius. Kryje się w nim przymiotnik aemulus, czyli ktoś, kto rywalizuje i chce dorównać innym. Stąd bierze się to znaczenie: rywalizujący, ambitny. To nie opowieść o kłótni, a o dążeniu.

W polszczyźnie Emily brzmi obco. Piszemy ją po angielsku, z tym krótkim „y" na końcu, i tak samo ją czytamy. Nie dorobiła się polskiego zdrobnienia ani spolszczonej pisowni.

Angielski świat zapamiętał to imię przez pisarki. Emily Brontë napisała „Wichrowe wzgórza" w 1847 roku. Emily Dickinson pisała wiersze w swoim pokoju w Massachusetts, a za życia wydała ledwie garść. Obie nosiły imię o znaczeniu dążenia i obie robiły po swojemu.

Dziś dziewczynka z tym imieniem trafia do dziennika i od razu wyróżnia się samą pisownią. Emily zostaje przy łacińskim rdzeniu i przy jednym słowie: ambitny.