Sarah

Sara przyszła do nas z hebrajskiego i od początku znaczyła księżniczkę. W Księdze Rodzaju żona Abrahama nosi najpierw imię Saraj, a potem Bóg zmienia je na Sara. Ta zmiana ma coś obiecywać: że z niej wyjdą królowie i całe narody.

Na dobre imię rozkwitło u Anglików. Purytanie sięgali po biblijne imiona ze Starego Testamentu, więc Sarah trafiła do metryk w całej Anglii, a stamtąd popłynęła dalej. Do dziś stoi wśród najczęstszych żeńskich imion w krajach anglojęzycznych, a brzmi po angielsku równie prosto jak u nas.

U nas najczęściej piszemy je bez końcowego h. Sara. W szkolnym dzienniku stoi obok Zuzanny i Hani, krótka i swojska. Znaczenie się nie pogubiło. Kto dostaje to imię, dostaje też dawną książęcą rangę, choć przy zapisie do przedszkola nikt o tym nie myśli. A pod spodem wciąż siedzi księżniczka.