Mirella

Mirella przyszła z łaciny. Stoi za nią czasownik mirari, czyli podziwiać, dziwić się czemuś pięknemu. Z tego samego korzenia wyrosło włoskie „miracolo" i angielskie „admire", a Włosi zrobili z tego imię dla kogoś, na kogo patrzy się z zachwytem. Po polsku znaczenie brzmi prosto: podziwiana.

Imię ma włoski smak. Miękko się kończy, dobrze leży w ustach i trzyma podwójne l, obce polszczyźnie. Brzmi po południowemu, ciepło i śpiewnie. Blisko mu do Mireille i Miry, ale Mirella dobrze radzi sobie sama.

W dzienniku szkolnym Mirella od razu zwraca uwagę. To imię spoza kalendarza świętych, więc własnych imienin właściwie nie ma. Nie zdrobniono go, nie spolszczono. Zostaje więc samo znaczenie: ktoś godny podziwu. A pod spodem trwa łacińskie mirari, stary czasownik od dziwienia się.