Bonifacy

Bonifacy wywodzi się z łaciny. Źródłem jest imię Bonifatius, złożone z bonum, czyli dobro, i fatum, czyli los. Najstarsze znaczenie to więc „dobry los". Ale z czasem Rzymianie zaczęli słyszeć w drugiej części czasownik facere, robić, i imię przesunęło się w stronę kogoś, kto czyni dobro.

Nosili je papieże. W VIII wieku misjonarz znany jako Bonifacy głosił wiarę wśród Franków i plemion germańskich, dlatego imię rozeszło się po chrześcijańskiej Europie i trafiło też do Polski.

Żeński odpowiednik to Bonifacja. Dziś rzadki, ale bywa w starych księgach parafialnych. Imię brzmi staroświecko. A gdy padnie na imieninach w maju, wciąż słychać w nim łacińskie bonum: dobry los i rękę gotową czynić dobro.