Matei

Matei ma korzeń hebrajski. Wziął się ze starego imienia Mattitjahu. Hebrajczycy złożyli w nim słowo o darze i imię Boga, dlatego do dziś tłumaczy się je jako „dar Boga". Z długiej formy został krótki dźwięk, łatwy do wymówienia w każdym języku.

To samo źródło nosił Mateusz, apostoł i autor pierwszej Ewangelii. Dlatego imię rozeszło się po całej chrześcijańskiej Europie, od Bizancjum po Bałkany. Matei przyjął się głównie na południu i wschodzie, a w Rumunii brzmi zupełnie swojsko. Do Polski trafia rzadziej, bo mamy własnego Mateusza.

Wyobraź sobie dziennik w polskiej szkole. Nauczyciel czyta nazwiska, trafia na Mateia i na chwilę przystaje. Imię jest znane, a jednak inne. Brzmi miękko, kończy się na samogłosce.

Dziecko dostaje w nim dawną obietnicę zamkniętą w dwóch sylabach. Sens się nie zmienił od czasów hebrajskich. Matei to dar Boga.