Manuela

Manuela to żeńska wersja imienia Manuel. Oba wyrastają z hebrajskiego Immanu'el, czyli „bóg jest z nami". To zdanie starsze niż samo imię, bo najpierw było obietnicą, a dopiero potem zaczęto nim nazywać dzieci.

Najmocniej przyjęło się w krajach hiszpańskojęzycznych. Manuel od dawna należy tam do najczęstszych męskich imion. Skrócono go do serdecznego Manolo, tak zwyczajnego, że nikt go nikomu nie tłumaczy. Manuela idzie tą samą drogą i łatwo zamienia się w Manolę albo Manu.

W Polsce brzmi trochę z południa, ciepło i obco naraz. Dziewczynka pozna swoje imię na imieninach albo gdy nauczycielka czyta dziennik we wrześniu i zatrzyma się przy tych sylabach. Hiszpańska melodia, hebrajski rdzeń. A sens zostaje ten sam od początku. Bóg jest z nami.