Horacy

Horacy przyszedł do nas z łaciny, od rzymskiego rodowego imienia Horatius. Skąd wzięli je sami Rzymianie, tego nikt pewnie nie wie. Później ktoś powiązał je ze słowem hora, czyli godzina, i tak Horacy zrobił się kimś, kto pilnuje czasu. To dopisana historia, nie źródło.

Najgłośniej nosił je poeta. Kwintus Horacjusz Flakkus, dla nas po prostu Horacy, pisał ody za czasów cesarza Augusta. Do dziś jego wiersze czyta się na lekcjach, a razem z nimi wraca imię.

Po polsku doczepiło się do niego jeszcze jedno znaczenie: młody, kwitnący. Brzmi ładnie i pasuje do chłopca, ale z łaciną nie ma wiele wspólnego. Dziś Horacy to rzadkość. W dzienniku klasowym stoi sam, gdzieś między Filipem a Ignacym. A zaczęło się od rzymskiego Horatiusa.