Gözde

Gözde przyszło z tureckiego, a jego budowa jest prosta. Rdzeń to „göz", czyli oko. Dołóż końcówkę, a wychodzi ktoś, kogo się ma na oku, kogo się wypatruje w tłumie. Stąd bierze się znaczenie, jakie imię nosi dzisiaj: ulubieniec, faworyta.

Na dworze osmańskim to słowo miało konkretny adres. Gözde nazywano kobietę z sułtańskiego haremu, którą władca wyróżnił, tę wybraną ponad inne. Imię zatrzymało cieplejszą stronę tej historii, a chłód pałacu zostawiło za sobą.

Bo u nas spotkasz je rzadko. Nie ma polskiego zdrobnienia ani swojskiej wersji, więc trwa takie, jakie przyszło. Nauczyciel odczyta je z listy uczniów tak, jak stoi, i pewnie zapyta o te dwie kropki nad o. A w środku wciąż siedzi tureckie oko: göz.