Dagna

Dagna przyszła z germańskich stron. U jej podstaw leży stare słowo oznaczające dzień, a po polsku znaczenie brzmi „nowy dzień". Imię trzyma się światła poranka i tyle. Nie ma tu drugiego dna, jest tylko początek dnia.

Nie stoi za nim żaden święty ani legenda. Pokrewne słowa znajdziesz w dawnych językach germańskich, choćby niemieckie Tag czy nordyckie dagr, a wszystkie mówią o dniu. To prosty trop i jasny. Dziecko dostaje więc imię zrobione ze zwykłego, dobrego słowa.

Zdrobnienie to Daga. Krótkie, łatwe do zawołania na podwórku i wygodne w szkolnym dzienniku. Na urzędowym druku zostaje pełna Dagna, a Daga wraca do codziennych rozmów. Można je nosić lekko, bo mówi o rzeczy zupełnie zwyczajnej. O nowym dniu.