Anton

Anton wyrósł z łacińskiego Antonius. Tak nazywał się stary rzymski ród, gens Antonia, a najgłośniej nosił to imię Marek Antoniusz, wódz i towarzysz Kleopatry. Samo rzymskie imię nie miało jasnego znaczenia. Dopiero później dopięto do niego sens „bezcenny", bo ktoś skojarzył je z greckim słowem na kwiat. To znaczenie doszło z boku. Rzym go nie przekazał.

W Polsce imię zadomowiło się na dobre. Pełna forma to Antoni, a na co dzień mówimy Antek. Dziewczynce przypada Antonina. Niemcy i Skandynawowie zostali przy Antonie, Rosjanie też, tyle że w rozmowie zmiękczają go do Antosza.

Antek uczy się odpowiadać na swoje imię już przy pierwszym sprawdzaniu obecności. Imieniny wypadają 13 czerwca, na świętego Antoniego z Padwy. To jego prosimy, gdy coś zginie. Imię jest krótkie, a stoi za nim rzymski Antonius i doczepiony sens „nieoceniony".