Waleska

Waleska wyrasta z łaciny. Źródłem jest czasownik valere, czyli być silnym i zdrowym. Rzymianie żegnali się słowem vale, a znaczyło ono mniej więcej: trzymaj się, bądź zdrów. To było życzenie zdrowia, rzucone przy drzwiach.

Polskie znaczenie idzie tym samym tropem: silny, zdrowy. Ta sama łacińska podstawa dała nam walor i rekonwalescencję. Jedno mówi o wartości, drugie o powrocie do sił. Widać, że rdzeń wciąż pracuje.

Siła w tym imieniu nie ma w sobie nic z wojska. To raczej zdrowie. Ciało trzyma się dobrze, człowiek daje radę.

Imię brzmi po polsku swojsko. Cztery sylaby, nic trudnego. Na liście imieninowej albo w formularzu w urzędzie nikt się na nim nie potknie. A gdy cofniemy je do łaciny, wraca to samo: silny, zdrowy.