Marita

Marita wyrasta z łaciny, a jej sens jest prosty: mała Maria, ukochana. To zdrobnienie, czuły skrót większego imienia. Maria robi się bliższa, cieplejsza w brzmieniu, ale zostaje sobą.

W łacinie słowo marita znaczyło po prostu żonę, kobietę zamężną. Więc sama pisownia ma w tym języku swój ślad, choć imię przyszło raczej od Marii niż od tego rzeczownika. Nie trzeba tego mylić. Znaczenie „ukochana" dokłada się do obu odczytań i nie udaje, że jest źródłem.

Marita dobrze leży w polskiej wymowie. Nauczycielka czyta je z dziennika bez zająknięcia, samogłoski brzmią jasno, litery zgadzają się z tym, co słychać. Dziecko nosi w środku Marię, a na końcu miękkie -ta.

I tyle wystarczy. Łaciński rodowód, korzeń Marii i jedno słowo, które mówi najwięcej: ukochana.