Stela

Stela wzięła się z łaciny, od słowa stella. Po polsku to po prostu gwiazda. Rzymianie mówili tak o światłach na nocnym niebie, a ten sam rdzeń siedzi dziś w słowie konstelacja. Od tego łacińskiego słowa wyrosło zresztą sporo imion w Europie.

Wariant z podwójnym l, czyli Stella, trzyma się łacińskiej pisowni. Stela ma jedno l, bo tak Polakowi wygodniej i bliżej wymowy. Oba zapisy znaczą to samo światło, tylko inaczej ułożone z liter.

Na szkolnej liście obecności imię wygląda krótko. Nauczyciel czyta je bez potykania się. A dziecko odpowiada od razu.

Gwiazdy nikt nie ma na własność. Widzi ją każdy, kto podniesie głowę do góry. Może dlatego imię brzmi jasno i otwarcie, a jego sens zostaje ten sam co na początku: gwiazda.