Stanislas

Stanisław rozkłada się na dwie części. „Stani" znaczy stać się, a „sław" to sława. Razem wychodzi coś w rodzaju „stać się sławnym", dojść do chwały. Imię jest słowiańskie do szpiku.

Zdrobnień ma całą garść. Na co dzień mówimy Staś, Staszek albo Stach, a dziewczynka z tej samej rodziny to Stanisława. Francuzi zapisali je po swojemu: Stanislas.

I tu robi się ciekawie z tą Francją. Stanisław Leszczyński, dwa razy król Polski, stracił tron i osiadł w Lotaryngii jako książę. Tamtejsi ludzie wołali na niego Stanislas. Główny plac w Nancy do dziś nosi nazwę Place Stanislas, a urządzono go w latach 50. XVIII wieku. Tak polskie imię o chwale trafiło do wschodniej Francji.

W Polsce ciężar dał imieniu święty Stanisław ze Szczepanowa, biskup krakowski z XI wieku. Jego wspomnienie wypada 8 maja i wtedy każdy Staś obchodzi imieniny.

Imię obiecuje sławę, ale o niej nie melduje. Chłopak w dzienniku szkolnym jako Stanisław nosi zapowiedź, nie podsumowanie. Wołaj Stach.