Samanta

Samanta wyrasta z hebrajskiego. Ten sam rdzeń dał kiedyś imię Samuel, a tłumaczy się je jako „bóg wysłuchał". Ktoś prosił i dostał odpowiedź. Tyle mówi najstarsza warstwa tego imienia.

Później doczepiło się drugie znaczenie, „kwiat boży". Brzmi łagodniej i bardziej kwieciście, dlatego łatwo je zapamiętać i chętnie się je powtarza. Ale pierwsze zostaje na spodzie, to o prośbie i o tym, że ktoś jej wysłuchał.

W Polsce piszemy imię prosto, Samanta, bez angielskiego „h". W dzienniku klasowym stoi gdzieś przy końcu, między dziewczynami o imionach na S, a nauczyciel czyta je tak, jak się je pisze.

Rdzeń się nie zmienił. Bóg wysłuchał.