Natanael

Natanael wyrasta z hebrajskiego Netanel. Kryją się w nim dwa słowa: czasownik „dać" i cząstka El, czyli Bóg. Po polsku znaczy tyle co „dany od Boga". Ta sama cząstka wraca w innych hebrajskich imionach, choćby w Michale albo Danielu.

W Ewangelii Jana pojawia się Natanael z Kany, jeden z pierwszych uczniów Jezusa. Później kojarzono go z apostołem Bartłomiejem. Imię ruszyło stamtąd w świat i przyjęło się u Hiszpanów oraz w Skandynawii. Tam Natanael wciąż trafia do ksiąg urodzeń.

Blisko chodzi krótszy Natan. Obok stoi wariant Nataniel. Natan sam w sobie nieźle się dziś trzyma na polskich listach imion. A w szkolnym dzienniku łatwo o dwóch chłopców pod jednym rdzeniem: jeden podpisany Natan, drugi Natanael, i oba imiona mówią to samo: dziecko zostało dane.