Bella

Bella przyszła z łaciny. Słowo bella znaczyło tam po prostu piękna, bo to żeńska forma przymiotnika bellus. Długo nie chodziła sama. Mieszkała w środku dłuższego imienia, w Isabelli, i dopiero później oderwała się i zaczęła żyć osobno. W angielskim zrobiła karierę i stamtąd wróciła do nas.

U nas ten sam rdzeń słychać w Izabeli. Iza to zdrobnienie, które nauczycielka odczyta z dziennika bez namysłu. Bela brzmi bliżej łaciny, a Bella dopisała się do tej rodziny całkiem niedawno. Kojarzymy ją raczej z angielskiego niż z polskiego podwórka.

Znaczenie jest krótkie. Piękna, i tyle. Może dlatego Bella tak łatwo przechodzi z języka do języka, a urzędnik wpisuje ją do formularza bez zająknięcia.

Rdzeń zostaje ten sam: łacińskie bella, czyli piękna.