Venkata

Venkata przyszło z południa Indii, z okolic świętego wzgórza Tirupati w Andhra Pradesh. Tam czczą boga Venkateswarę, a samo wzgórze nazywa się Venkatam. Od tej nazwy miejsca ludzie zaczęli nadawać imię dzieciom. Najczęściej stawiali je jako pierwszy człon dłuższego imienia, w rodzinach mówiących po telugu i tamilsku.

Dawni znawcy dzielili słowo na dwie części. „Ven" tłumaczyli jako grzechy, a „kata" jako siłę, co je wypala. Stąd wzięło się znaczenie „niszczyciel grzechów". Ten gloss jest stary i religijny, bo wiąże imię z kultem, a nie z jednym przodkiem.

W polskiej klasie Venkata brzmi obco. Nie ma tu zdrobnienia ani imienin w kalendarzu. Nie znajdziesz swojskiego odpowiednika, żeńskiej pary, skróconej wersji na podwórko. Imię stoi samo.

Zostaje znaczenie: niszczyciel grzechów.