Tolisława

Tolisława to imię z dawnej słowiańszczyzny. Druga część, „sława", wraca w dziesiątkach polskich imion i znaczy tyle co rozgłos, dobre imię. Pierwsza wiąże się z czasownikiem „tolić", czyli koić, uspokajać. Razem układają się w „kojącą sławę". Nie sławę, co olśniewa, ale taką, przy której się wycisza.

Na co dzień nikt nie woła pełnym imieniem. Zostaje Tola, krótko i swojsko. Zdrobnienie usamodzielniło się na tyle, że wielu nosi je bez pamięci o dłuższej formie. Jest też męski odpowiednik, Tolisław, złożony z tych samych cząstek.

Dziś takie imię brzmi rzadko. Dziewczynka o imieniu Tolisława w dzienniku klasowym siedzi między Zuziami a Lenami, i od razu ją słychać. Ta rzadkość gra na jej korzyść. Bo „kojąca sława" nie krzyczy. Obiecuje spokój prędzej niż poklask, a rdzeń trzyma w starym „tolić".