Sargis

Sargis to imię krótkie, ale jego pochodzenie plącze się na dwie strony. Tu zapisano, że korzeni trzeba szukać w hebrajskim. A znaczenie, „służący", przyszło inną drogą, od łacińskiego Sergiusza.

Więc jedno imię, dwa tropy. Sens „służącego" doczepiono później. Sergiusz był rzymskim nazwiskiem rodowym, a co dokładnie znaczył, badacze wciąż się spierają. Kto czyta w Sargisie „służącego", trafia na łaciński ślad, nie na hebrajski rdzeń.

Łacińskie imię dało w polszczyźnie Sergiusza. Sargis stoi z boku tej rodziny, bliżej brzmienia niż pisowni. W polskiej klasie rzuca się w oczy obok Kacpra i Zuzanny. Nauczyciel może się przy nim zatrzymać, sprawdzając listę. Własnych imienin w kalendarzu to imię tu nie ma, zdrobnienia też nikt mu nie zapisał. Zostaje samo znaczenie z tych pól: służący.