Ron

Imię Ron pochodzi z hebrajskiego. Zapisywane jako רון, znaczy tam po prostu „radość" albo „pieśń", i w Izraelu noszą je zarówno chłopcy, jak i dziewczynki. To najstarszy trop.

Znaczenie „władca rady" przyszło później, inną drogą. W Anglii i w Ameryce Ron przyjął się jako skrót od imienia Ronald, a to ma korzeń nordycki i mówi właśnie o radzie udzielanej władcy. Jedno krótkie słowo zebrało więc dwie osobne historie. Rodzina żydowska słyszy w nim radość, angielski czytelnik słyszy rozwagę doradcy.

Dla polskiego ucha Ron ma jedną zaletę. Jest krótki. Nie ma zdrobnień ani wariantów, bo trudno skrócić coś, co już się skróciło. Wpisany do dziennika w klasie brzmi zwięźle i nie sprawia kłopotu przy odmianie przez przypadki. A pod spodem trzyma dwa odczyty: hebrajską pieśń i tę władcy radę.