Radu

Radu wyrasta ze słowiańskiego rdzenia rad-, tego samego, który dał polszczyźnie radość. Znaczenie idzie dwutorowo: szczęśliwy, ale też chętny, gotowy zrobić coś z własnej woli. Jedno i drugie mieści się w tym krótkim rad.

Ten rdzeń słychać w starych imionach. Radosław wiąże radość ze sławą, Radomir z pokojem. Radu zostaje przy samym początku i nic więcej nie dokłada. Bo nie musi. Cała treść siedzi w jednej formie, bez zdrobnień i bez wariantów. To imię bez patrona i bez własnych imienin, więc żadna data w kalendarzu go nie ciągnie.

Wyobraź sobie wrześniowy dziennik na pierwszej lekcji. Nauczyciel czyta listę, dochodzi do Radu, ktoś odpowiada z ostatniej ławki. Imię krótkie, łatwo je wpisać na formularzu w urzędzie. A pod spodem cały czas pracuje dawne rad. Szczęśliwy, chętny.