Ping

Ping przyszło z chińskiego. Stoi za nim znak 平, czytany píng. Znaczy tyle co równy albo gładki, powierzchnia bez jednej zmarszczki. Rysunek znaku to prawie sama pozioma kreska, samo wyważenie. Z tej równości rośnie drugie znaczenie, spokój.

Ten znak żyje w zwykłych słowach. 和平 (hépíng) to pokój między ludźmi. 平安 (píng'ān) to życzenie, żeby komuś nic się nie stało w podróży. 平衡 (pínghéng) to równowaga, znów to samo píng w środku. Dlatego polski sens, spokój i równowaga, trzyma się blisko tego, jak słowo naprawdę działa.

To imię nie przyszło od świętego ani ze słowiańskiego rdzenia. W Polsce nie ma własnych imienin ani zdrobnienia. Na szkolnej liście stanęłoby obok Zuzann i Antków, trochę osobno. Na formularzu w urzędzie zmieści się w jednej rubryce, cztery litery. Ping zostaje krótkie. A sens siedzi tam, gdzie zaczął, w znaku 平: równowaga, spokój, harmonia.