Mauro

Mauro wyrasta z łacińskiego Maurus. Tak Rzymianie nazywali Maura, człowieka śniadego i ciemnego, rodem z Mauretanii w Afryce Północnej. Słowo mówiło o skórze i o pochodzeniu, a z czasem przywarło do konkretnych ludzi.

Włosi i Hiszpanie zatrzymali imię u siebie. Dlatego dziś Mauro brzmi południowo, miękko, trochę po włosku. Spotkasz je i u zwykłych chłopców, i na kartach kościelnych kalendarzy.

Bo imię miało swojego świętego wcześnie. Maurus był mnichem z VI wieku, pierwszym uczniem świętego Benedykta, a jego wspomnienie wypada 15 stycznia. Od niego zwykły przymiotnik o ciemnej skórze stał się chrześcijańskim imieniem.

W Polsce Mauro trafia się rzadko. Nie ma polskiego zdrobnienia, nie skraca się do niczego swojskiego. Zostaje przy tym, co znaczy: ciemny, śniady, dawny Maur.