Markus

Markus wyrósł z łacińskiego Marcusa, jednego z najstarszych rzymskich imion. Rzymianie wiązali je z Marsem, bogiem wojny, i stąd bierze się znaczenie „należący do marsa". Wojownicza nuta siedziała w imieniu od początku, choć nic nie mówiła o samym chłopcu.

Z łaciny imię ruszyło na północ. Przyjęło się u Niemców i w Skandynawii, gdzie do dziś zapisują je z twardym k. W Polsce ten sam rdzeń dał Marka, i to Marka słyszymy najczęściej w szkolnej ławce.

Markus dzieli imię z Markiem Ewangelistą, którego znakiem jest uskrzydlony lew. Zaczęło się od wojny, a dziś brzmi łagodnie.

Wywołaj je przy okienku w urzędzie, a urzędnik zapisze bez pytania. Mars został gdzieś w pierwszej sylabie, ale mało kto już o nim myśli. Zostaje rdzeń: Marcus i jego polski kuzyn Marek.