Maura

Maura wywodzi się z łaciny, od słowa maurus, czyli Maur, człowiek o ciemnej skórze. Rzymianie nazywali tak mieszkańców Mauretanii, krainy na północy Afryki. Stąd bierze się znaczenie imienia: ciemny, Maur.

Imię przyjęło się głównie w kręgu angielskim, choć najpierw niosła je tradycja chrześcijańska. Święta Maura z Konstantynopola, męczennica wspominana trzeciego maja, to postać z kalendarza, a nie z legendy. Jej pamięć trzymała imię przy życiu.

Maura nie ma zdrobnień. Nie ma męskiego odpowiednika ani wariantu, w którym mogłaby się schować. Zostaje krótka i naga, cztery litery.

W polskiej klasie takie imię od razu zwraca uwagę. Nauczyciel czyta listę, zatrzymuje się na chwilę, bo Maura brzmi inaczej niż Maria czy Marta obok. A wskazuje wprost na jedno łacińskie słowo: maurus, czyli ciemny, Maur.