Marcelo

Marcelo zaczyna się od Marsa, rzymskiego boga wojny. Łacińskie Marcellus to zdrobnienie od Marcus, a samo Marcus wiąże się z imieniem boga. Dlatego „mały wojownik" nie jest późną ozdobą. To znaczenie siedzi u samego początku. Zdrobnienie robi z żołnierza małego żołnierza, dziecko pod opieką Marsa.

Hiszpanie i Portugalczycy zmienili Marcellusa w Marcelo. Imię straciło twarde łacińskie końcówki, ale zatrzymało wojenny rdzeń. Końcówka -o pachnie południem, Hiszpanią albo Włochami. Brzmi miękko, choć w środku ma Marsa.

W Polsce Marcelo brzmi obco i od razu przyciąga ucho. Rodzic wpisuje je w urzędzie, a urzędnik zerka drugi raz na kartę. Kojarzy się z boiskiem, z brazylijskim piłkarzem, który latami grał w Realu Madryt. Na szkolnej liście obecności wyróżnia się między Piotrami i Jakubami.

A mały wojownik to nie przenośnia. Za imieniem stoi Mars.