Lorena

Lorena wyrasta z łacińskiego laurus, czyli wawrzynu. W starożytnym Rzymie wieniec wawrzynu wkładano na głowę zwycięzcom, bo laur należał się i wodzom, i poetom. Stąd bierze się znaczenie imienia: laureatka, zwyciężająca. Nie chodzi o hałaśliwy triumf, raczej o kogoś, komu przyznano nagrodę.

Imię przyjęło się głównie w Hiszpanii i we Włoszech. Tam brzmi miękko i pewnie, ma pełne, okrągłe samogłoski. Stoi blisko Laury, bo obie wyrastają z tego samego wawrzynu. Własnych zdrobnień ani wariantów właściwie się po drodze nie dorobiło.

W polskiej klasie Lorena wygląda trochę inaczej niż Zosia czy Ola. Łacińska u korzenia, a południowa w brzmieniu. Dziecko nosi ją bez zdrabniania.

Powiedz, co znaczy, a powiesz rzecz prostą. Lorena to laureatka, ta z wieńcem wawrzynu na głowie.