Liubomyr

Liubomyr to imię ukraińskie, ze słowiańskiego pnia. Składa się z dwóch części. „Lub" znaczy kochać albo miły, a „myr" to pokój. Razem wychodzi „miłujący pokój". To imię męskie, a przy tym mówi wprost, o co chodzi. Nie trzeba go rozszyfrowywać.

Ta końcówka „myr" wraca w innych słowiańskich imionach, choćby u Włodzimierza czy Kazimierza. W dawnej słowiańszczyźnie „myr" to był nie sam pokój, bo znaczył też świat i ludzką wspólnotę. Więc Liubomyr kocha spokój, ale i kocha ludzi dookoła. I raczej nie skraca się go do zdrobnień, zostaje całym Liubomyrem.

Znaczenie się trzyma, bo obie części widać gołym okiem. W polskim dzienniku szkolnym takie imię od razu rzuca się w oczy między Kacprami a Frankami. Zostaje przy ukraińskim brzmieniu i przy prostym sensie: ktoś, kto miłuje pokój.